Geschiedenis
De Skye Terriër is afkomstig uit Groot-Brittannië. Het ras is al meer dan 400 jaar oud en is ontwikkeld op het eiland Skye in Schotland.  Er zijn echter ook deskundigen die denken dat dit ras een kruising tussen de Schotse Terriër en de Dandie Dinmont Terriër is. Zeker is dat de Cairn Terriër en de Skye Terriër aan elkaar verwant zijn: zo werd de Cairn vroeger wel short-haired Skye genoemd. De hond werd gebruikt voor de jacht op otters, bunzingen en dassen.

Uiterlijk
De Skye Terriër is een lange en lage hond. Reuen hebben een schofthoogte van zo’n 25 cm, terwijl teven ongeveer 22 cm hoog zijn. Het ideale gewicht voor reuen is 11,5 kg, teven zijn doorgaans iets lichter. De hond is zeer sterk, en door zijn lichaamsbouw geschikt voor het werk in zeer zwaar terrein.
Skye Terriërs hebben een korte, zachte, dichte en wollige ondervacht. De bovenvacht bestaat uit lang, recht, vlak haar dat tot op de grond valt en niet gekroesd of gekruld is. Op de kop is het haar zachter en korter en valt over het voorhoofd en de ogen. Het lange haar op de oren valt langs de binnenkant en mengt zich met de zijlokken, waarbij de contouren van de oren zichtbaar blijven. De staart is ‘bevederd’. Volgens fokkers is iedere kleur toegestaan, als de neus en de oren maar zwart zijn. Meest voorkomend zijn echter de kleuren donker of licht blauwgrijs, reebruin, roomwit, zwart zilver en lichtbruin.

Karakter
De Skye Terriër is een gezinshond die indertijd gefokt is voor de jacht op vossen en otters. Hij is zeer trouw, wat bij sommige dieren over kan gaan in eenkennigheid. Tegenover vreemden is hij altijd wat gereserveerd. Hij is bijzonder waaks en zal de baas en het gezin ongevraagd verdedigen als hij dat nodig acht. Doorgaans is deze waardige, karaktervolle hond aanhankelijk en rustig, hoewel hij de neiging heeft om veel te blaffen.
Afhankelijk van de socialisatie gaan de meeste Skye Terriërs goed om met andere honden en andere huisdieren, hoewel reuen dominant kunnen zijn ten opzichte van andere soortgenoten. Met kinderen kunnen ze goed opschieten, zo lang ze niet geplaagd worden.

Opvoeding en verzorging
De Skye Terriër is een echte terriër, wat betekent dat de opvoeding enigszins respectvol dient te gebeuren. Een eerlijke en consequente opvoeding met wat vrijheid voor eigen initiatief voor de hond werkt het beste. De neiging tot blaffen kan honden van dit ras goed worden afgeleerd. Een Skye Terriër stelt veel beweging op prijs, maar doet niet moeilijk als hij het eens met weinig beweging moet doen.
De Skye Terriër heeft maar weinig vachtverzorging nodig, al doet zijn uiterlijk anders vermoeden. Eén keer per week goed borstelen is voldoende om de vacht in goede conditie te houden. Het haar moet wel in een scheiding midden over de rug liggen. Verwijder losse haren en vuil uit de gehoorgang en knip het teveel aan haar tussen de voetzolen weg.

Geschiedenis
De Heidewachtel, ook wel Kleine Münsterländer genoemd wordt, komt uit Duitsland. Het ras stamt af van de Spioen, een langharig jachthondje dat al eeuwenlang in Europa inheems is. Het ras was vooral populair onder de jagers in de uitgestrekte heidegebieden van Duitsland. Deze jagers jaagden niet voor het plezier, maar verdienden naast het turfsteken geld met het verkopen van wild. In de loop van de negentiende eeuw liep het aantal Heidewachtels terug.
Toen men het ras aan het begin van de twintigste eeuw weer actief ging fokken, noemde men het ras Kleine Münsterländer. Dit omdat de naam Heidewachtel te veel leek op de Duitse Wachtel, een ander Duits ras dat destijds zeer populair was. Ook in Nederland is het ras sinds het begin van de twintigste eeuw populair. Sinds 1946 heeft het ras een eigen rasvereniging in Nederland.

Uiterlijk
De Heidewachtel is een middelgrote hond met een schouderhoogte van 48 tot 56 cm. De hond weegt ongeveer 15 kg.
De vacht van dit ras is meestal bruin met wit. Een bruinschimmelkleurige variant komt ook voor. De beharing bij dit dier is lang en sluik en kan lichtgolvend zijn. De haren hebben een zeer gesloten structuur en liggen dicht op het lichaam van de hond.

Karakter
Oorspronkelijk is de Heidewachtel voor de jacht gefokt. Tegenwoordig komt hij echter vaker voor als gezins- of gezelschapshond. Deze hond is erg gehoorzaam en intelligent. Hij werkt graag en vindt het niet erg om zichzelf totaal uit te putten: hij is erg hard voor zichzelf. Verder is hij lief en altijd vrolijk.
Omdat de Heidewachtel zeer vriendelijk van aard is, komt het nooit voor dat deze hond problemen veroorzaakt. Hij kan goed met kinderen en met soortgenoten opschieten en is altijd lief voor de mensen om zich heen.

Opvoeding en verzorging
Trouw zijn aan het gezin is heel belangrijk voor de Heidewachtel. Ze zijn daarom zeer makkelijk op te voeden. Maar dat moet wel consequent gebeuren, en niet op een strenge maar op een vriendelijke wijze.
Omdat de Heidewachtel eigenlijk gefokt is voor de jacht, heeft deze hond veel behoefte aan beweging. Daarom moet hij vaak uitgelaten worden. Hij vindt het prachtig om te zwemmen en om lange wandelingen met de baas te maken.
De Heidewachtel moet consequent verzorgd worden. De oren moeten goed schoongehouden worden en overvloedig haar moet regelmatig uit de gehoorgang worden weggeknipt. Ook het overtollige haar tussen de tenen moet verwijderd worden. Twee keer per week moet de vacht geborsteld worden. Het kan voorkomen dat er lichtbruine haren tussen de donkerbruine vlekken groeit. Deze moeten op tijd weggeplukt worden.

Geschiedenis
De Kerry Blue Terriër komt uit Ierland. De Kerry Blue Terriër is gefokt om op vossen en dassen te jagen, maar als goede zwemmer ook geschikt voor de otterjacht. Ook voor het bewaken van schapen en groter vee en als hoeder van varkens werd hij veel ingezet. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij vaak door het Britse leger gebruikt. Door zijn blauwe kleur was hij uitstekend geschikt voor nachtelijke missies.

Uiterlijk
Reuen zijn 46 tot 48 cm groot, teven zijn iets kleiner. Het gewicht van deze honden ligt tussen de 15 en 17 kg voor reuen, teven zijn wat lichter.
Kerry Blue Terriërs worden zwart geboren, hoewel een enkele pup roestkleurig kan zijn. Bij het ouder worden, kleuren de honden blauw, waarbij de haarpunten zwart kunnen blijven. Het blauw worden kan tot achttien maanden op zich laten wachten. Er kan een kleine, witte vlek op de borst voorkomen. De vacht is zacht, dicht, overvloedig gekruld en heeft geen onderhaar.

Karakter
De Kerry Blue Terriër is een waak-, jacht- en gezinshond. Deze eigenzinnige hond kan koppig, hard en eigenwijs zijn. Daarnaast is hij intelligent, heeft een zeer goed geheugen en is levendig, onstuimig, zelfverzekerd, waaks en moedig. Hij is erg aan de baas gehecht. Ten opzichte van andere honden zijn ze soms wat vechtlustig. Kerry Blues blaffen veel.
De Kerry Blue Terriër is erg op ‘zijn’ gezin gesteld en is lief voor kinderen. Om te voorkomen dat hij katten en andere huisdieren achterna zit, moet hij op jonge leeftijd met deze dieren vertrouwd gemaakt worden.

Opvoeding en verzorging
De Kerry Blue Terriër is geen hond voor beginners, want gezien zijn actieve, koppige en zelfverzekerde aard heeft hij een baas nodig die stevig in zijn schoenen staat. Als hij goed is opgevoed, is de Kerry Blue Terriër een gehoorzame en trouwe begeleider. Een karaktertrekje van deze honden is dat ze nogal eens uitvallen naar andere honden, wat uiteraard niet getolereerd mag worden. Kerry Blues hebben zeker aanleg voor sporten als flyball en behendigheid, maar het is belangrijk dat de hond dat zelf als een uitdaging ziet. Als het hem te eentonig wordt, toont hij zijn koppige aard.
De Kerry Blue Terriër is een sportieve hond die graag lange wandelingen maakt. Als dat een week eens niet gaat, past hij zich goed aan.
De vacht van een Kerry Blue Terriër heeft veel onderhoud nodig om er onberispelijk uit te zien.

Geschiedenis
De Shar Pei komt uit China. Het ras is al vele eeuwen aan de zuidoostkust van China bekend. De honden werden niet alleen als waak-, jacht- of herdershonden gebruikt, maar ook als vechthonden. Hun populariteit was voor een deel dan ook te danken aan dezelfde populariteit van deze vorm van tijdverdrijf. Bij de gevechten kon de Shar Pei goed gebruik maken van de losse huid waarover hij in grote mate beschikt. Bekend is dat Chinezen de opvatting verkondigden dat deze hond zich door deze losse huid, in zijn eigen vel zou kunnen ronddraaien.
In de jaren vijftig verdween de Shar Pei bijna geheel uit China en werden de laatste honden overgebracht naar Hong Kong. Vandaar ging het dier naar de Verenigde Staten waar het ook nu nog veel voorkomt. In 1979 werden de eerste Shar Pei’s in Europa geïmporteerd. De Shar Pei toont een nauwe verwantschap met de Chow-Chow.

Uiterlijk
De Shar Pei is een vierkant gebouwde hond. De reuen van dit ras kunnen een schouderhoogte tot 58 cm behalen, de teven zijn tenminste 48 cm hoog. Over het algemeen is de schofthoogte 44 tot 51 cm. Het gewicht van deze honden varieert van ongeveer 20 tot 25 kg.
De hond kan zwart, bruin, rood of ‘fawn’ (reebruin) van kleur zijn. Een lichtere, crèmekleurige vacht komt ook voor, maar deze wordt door kenners niet op prijs gesteld. In de vacht kunnen lichtere tinten voorkomen, terwijl wit of bont volgens de rasstandaard niet toegestaan is. Verder heeft de Shar Pei een blauwe tong en blauw pigment. Er mogen nooit twee kleuren (sable) of vlekken aanwezig zijn.
De vacht van de Shar Pei is een bijzonderheid. Het ras dankt hier zijn naam aan. ‘Shar Pei’ = ‘Zandhond’. ‘Shar’ = ‘Zand van korrelige structuur’ en ‘Pei’ = ‘hond’. Het haar moet buitengewoon kort, borstelig en ongewoon hard aanvoelen. Deze vacht noemt men ‘horsecoat’ en kan bij sommige mensen door het ‘prikken’ huidirritatie veroorzaken. Ook een iets langere vacht, de zogenaamde ‘brushcoat’ is toegestaan. De haren mogen echter niet langer dan 2,5 cm zijn. Het bijzondere zit in de aparte haarstructuur en het feit dat de ondervacht ontbreekt. Tijdens het verharen ontstaan dan ook kale plekjes op die plaatsen waar het haar is uitgevallen. Vaak wordt bij het zien van die kale plekjes ten onrechte aan een huidprobleem gedacht. Wanneer de nieuwe haartjes weer zichtbaar worden, ziet de Shar Pei er al gauw weer perfect uit.

Karakter
Tegenwoordig komt men de Shar Pei voornamelijk als gezinshond tegen. Het is een speelse en actieve hond. Hij maakt een opmerkelijk intelligente indruk en hoewel minder waaks, komt hij toch dominant en moedig over. De hond is trouw aan zijn baas. Het is een tamelijk jaloerse hond en maakt door een ‘stoere/macho’ houding aan zijn baas kenbaar dat een ander teveel aandacht krijgt.
Over het algemeen is de Shar Pei een vriendelijke hond. Hij is gewoonlijk vriendelijk tegenover kinderen. Als zij als pup aan andere huisdieren gewend worden, ontstaan ook daarmee geen problemen. Hooguit kan de ontmoeting met een andere hond wat gespannen verlopen: dit is een gevolg van de strijdlust van de Shar Pei. Door de rimpels op zijn neus en schouder heeft de Shar Pei in de ogen van een andere hond waarschijnlijk een dreigende houding. Deze ‘denkt’ misschien dat de lippen zijn opgetrokken en er een ‘borstel’ over de rug zit, waardoor de Shar Pei vaak ten onrechte wordt aangevallen. Zijn persoonlijkheid en trotse houding maakt de hond, met zijn aangeboren waakinstinct, tot een goede verdediger van huis en haard. Tegenover vreemden gedraagt hij zich terughoudend.

Opvoeding en verzorging
Consequentheid is een belangrijk punt in de opvoeding. Onzekerheid en toegeeflijkheid zal de Shar Pei kunnen gebruiken om een belangrijkere plaats binnen het gezin te veroveren. Wees dus in uw voorkomen duidelijk en consequent.
Naast de dagelijkse rondjes heeft de Shar Pei duidelijk een extra hoeveelheid beweging nodig. Denk er daarbij aan dat de hond ook wel eens wil rennen.
Verzorg de huid van de jonge Shar Pei regelmatig. Deze hond heeft geen strakke huid, dus let op de rimpels: hierin kan vuil achterblijven. Daarnaast vragen de ogen extra aandacht. Voorkom vervuiling en infectie, door zonodig druppels te gebruiken. De vacht moet op gezette tijden met een zachte borstel verzorgd worden.

Geschiedenis
De Hovawart komt uit Duitsland, waar zijn naam van Hofwart (hofwacht) afgeleid is. Daar is de hond al eeuwenlang een waakhond. Op deze hond werd lange tijd helemaal geen of weinig acht geslagen. Tijdens de negentiende eeuw werden kruisingen met de Duitse Herder en de Newfoundlander verricht en ook wel eens met de Leonberger, om op die manier het oorspronkelijke hondentype terug te krijgen.
De Hovawart werd in 1936 door de FCI erkend. Dat gebeurde nadat een aantal fokkers honden die aan het oude type voldeden, hadden opgespoord. Ze bleken met name voor te komen in de Harz en in het Zwarte Woud, maar ook op boerderijen in de berggebieden.

Uiterlijk
De Hovawart is een middelgrote hond. De reuen bereiken een schofthoogte van 63 tot 70 cm en wegen tussen de 30 en 40 kg. Teven hebben een schofthoogte van 58 tot 65 cm en wegen tussen de 25 en 35 kg.
Hovawarts hebben een zwarte of zwart met roestbruine aftekening, of een blonde vacht. Bij de roestbruine aftekening zijn witte punten volgens kenners toegestaan. Bij de blonde vacht gaat de voorkeur naar donkere tinten uit. De neus, de ogen en de nagels hebben een kleur die met de kleur van de vacht overeenstemt, maar mogen niet te licht zijn.
De haren van de vacht zijn lang en aanliggend. De vacht mag weliswaar golven, maar de haren mogen niet krullen. Ook mogen de haren niet in een scheiding uiteenvallen. Beide laatste punten maken het fokken of het deelnemen aan tentoonstelling in feite onmogelijk.

Karakter
De oorspronkelijk als hofhond gehouden Hovawart wordt ook als waakhond gebruikt en daarnaast als gezinshond gehouden. Een voorwaarde voor een geschikte gezinshond is een goede socialisering.
De Hovawart heeft een goedaardig en evenwichtig karakter en is tamelijk rustig van aard. Het is een aanhankelijk en trouw dier, hoewel hij soms wat eenkennig ten opzichte van een bepaald persoon kan zijn. Hij is een attent en waaks dier dat beschermend kan optreden en daardoor – mede door een goede reukzin – een goede waakhond is. Hij geeft een intelligente indruk, hoewel dat soms als eigenwijs kan overkomen. Van nature is de Hovawart speels, wat hij tot op hoge leeftijd blijft.
Omdat de Hovawart een hofhond is, is hij uiteraard in principe geschikt om met kleinvee en andere huisdieren om te gaan. Wel moet hij daarvoor van jongs af aan aan zo’n leefgemeenschap kunnen wennen. Als dat het geval is, kan een Hovawart gewoonlijk ook goed met kinderen samenzijn.
Tegenover vreemden stelt deze hond zich gereserveerd op. Hij verdedigt bewoners en huis tegen indringers, tenzij hem te kennen is gegeven dat de buitenstaander welkom is.

Opvoeding en verzorging
De opvoeding van een Hovawart is niet moeilijk. Bij een evenwichtige en consequente opvoeding leert hij snel en door deze vaardigheid kan deze hond niet alleen als waak- en verdedigingshond, maar ook als speur- en lawinehond ingezet worden. Bij de Hovawart is het van belang dat hij al direct leert niet aan de riem te trekken.
De Hovawart heeft regelmatig beweging nodig. Ook als hij rond het huis voldoende mogelijkheden heeft om bezig te zijn, moet u regelmatig met de hond een wandeling maken. Als u dat doet, kunt u hem het beste aanlijnen. Het eigen erf gaat hij als zijn territorium beschouwen, dat hij normaal gesproken niet verlaat.
De vacht van de Hovawart regelmatig borstelen en kammen is al voldoende. Wel moet u aandacht schenken aan die plekken waar het haar kan gaan klitten.

Geschiedenis

De Petit Basset Griffon Vendéen heeft zijn naam te danken aan de streek waar hij vandaan komt. Het gaat daarbij om vier rassen van verschillende grootten (van groot naar klein): Grand Griffon Vendéen, Briquet Griffon Vendéen, Grand Basset Griffon Vendéen en Petit Basset Griffon Vendéen. Het zijn alle vier rassen voor de meutejacht. Dat wil zeggen dat zij in groepjes van 2 of meer honden van hetzelfde ras jagen op wild.

‘Petit’ = ‘klein’; ‘Basse(t)’ = ‘laag bij de grond’ of ‘laagbenig’. ‘Griffon’ = ‘ruwharig’ en ‘Vendéen’ slaat op de streek in Frankrijk.

De Griffon Vendéen die het langst bekend is, is de Grand Griffon Vendéen, die al vele eeuwen voor de drijfjacht in de Vendée gebruikt werd. Tot in de tweede helft van de negentiende eeuw kwamen er sporadisch kleinere en kortbenige honden voor in de meutes. Maar pas tegen het einde van de negentiende eeuw werd bewust geprobeerd een kleinere en een kortbenige variant te fokken. Zij waren namelijk meer geschikt voor het kreupelhout, de struiken en de jacht op het kleinere wild zoals hazen en konijnen. De wat kleinere Briquet werd voor de hazenjacht gebruikt. De bassets, die rustiger waren dan de langbenige honden en daardoor een beter uithoudingsvermogen hadden, werden gebruikt voor de jacht onder het geweer. Ook was de rustigere Basset minder snel afgeleid door sporen van ander wild.

Vrijwel van het begin af aan waren er twee soorten Bassets Griffon Vendéen, de Basset met rechte voorpoten (de tegenwoordige Grand Basset Griffon Vendéen) en de nog lagere Basset met gedraaide voorpoten (de tegenwoordige Petit Basset Griffon Vendéen). In 1922 werd de indeling van de voorpoten vervangen door de hoogten.

De Petit is het jongste ras in de rij van vier. In de tijd dat de Grand Basset Griffon Vendéen furore maakte als jachthond, wilde men graag een kleinere Basset hebben. Minder kosten voor het levensonderhoud en de jacht op konijnen en ander wild waren enkele van de drijfveren.

Na een aantal ‘knoeijaren’ (men dacht dat de Grand alleen maar kleiner gefokt hoefde te worden) ontstond er toch een heel eigen type en kwam er na de Tweede Wereldoorlog een rasstandaard.

Uiterlijk

De schofthoogte van de Petit ligt tussen de 34 en 38 cm.

De kleur kent allerlei varianten in uni (eenkleurige), tweekleurige en driekleurige exemplaren. De unisoort is min of meer donker haaskleurig of witgrijs, terwijl de tweekleurige variant wit en oranje, wit en zwart, wit en grijs of wit en rood kan zijn. De driekleurige soort tenslotte kan wit, zwart en rood, wit en haaskleur; of wit, grijs en rood gekleurd zijn. De vacht is ruwharig, hard en niet al te lang. Het haar is niet al te los en evenmin gekruld.

Karakter

Het is een eigenwijze, zelfstandige maar trouwe hond die zich sterk hecht aan één baas. Hij kan echter ook als gezinshond worden gehouden. Zijn karakter is opgewekt, sociaal, lief, gevoelig, schrander, actief en probleemloos. Het is een snelle hond en ondernemend van aard.

Veel mensen om zich heen vindt hij gezellig. Daarnaast kan hij goed overweg met soortgenoten, mensen en kinderen. Hoewel deze hond vooral voor de jacht is gefokt, past hij zich goed aan als gezinshond.

Opvoeding en verzorging

Een perfect gehoorzamende hond wordt de Petit Basset Griffon Vendéen niet gauw, vanwege zijn onafhankelijke karakter. Met een consequente en geduldige aanpak valt hem echter veel bij te brengen.

Borstel de vacht van deze hond regelmatig. De oren en de gehoorgang moeten goed schoon gehouden worden. Vijl af en toe de nagels en knip het haar tussen de tenen weg, omdat er anders klitten in het haar komen en er makkelijk doornen en dergelijke in blijven hangen. Pluk het haar één keer per jaar om het dode en losse haar te verwijderen. Voor tentoonstellingen kan de hals wat langer lijken door daar wat meer haar weg te plukken. Bij de Petit moeten de oren en de staart wat korter zijn dan bij de Grand.

Geschiedenis

De Sealyham Terriër komt oorspronkelijk uit Wales en is rond 1845 in Sealyham ontwikkeld door een zekere kapitein Edwards. De bedoeling was een ras te creëren dat klein genoeg was voor het jagen ondergronds en dat daarnaast veel werklust, moed en kracht zou hebben. Om dit te verkrijgen is van meerdere rassen gebruik gemaakt, zoals de Vlaamse Basset, de Welsh Corgi, de Dandie Dinmont Terriër en de Foxterriër. Daarna werd nog de Bullterriër ingekruist om de witte kleur te introduceren. De ontwikkelde terriër voldeed namelijk prima, maar zijn vacht leek te veel op die van een vos. Hierdoor viel het onderscheid tussen jachthond en prooidier soms moeilijk te maken, met alle gevolgen daarvan.

Uiterlijk

De Sealyham Terri137r is een kleine maar lange hond met een schofthoogte van rond de 30 cm. Het gewicht is voor reuen zo’n 9 kg, de teefjes wegen ruim 8 kg.

De Terriërs zijn wit en kunnen daarbij citroengele, bruine of daskleurige aftekeningen op de kop en oren hebben. Ze hebben een lange, harde, draadharige bovenvacht die een weerbestendige, dichte ondervacht bedekt.

Karakter

De Sealyham werd gefokt als jachthond die sterk genoeg moest zijn om tegen otters, dassen en vossen te kunnen vechten in hun burchten. Het is dus een aardehond die overigens ook als huishond geschikt is. De evenwichtige en moedige honden zijn buiten actief, terwijl ze binnen vrij rustig zijn. Ze zijn speels tot op hoge leeftijd en zeer trouw. Net als andere terriërs zijn ze hard voor zichzelf. Als ze onraad bespeuren, laten de Sealyham Terriërs hun zware blaf horen.

De socialisatie op jonge leeftijd is van veel invloed op zijn latere gedrag. Is dit positief verlopen dan zal hij goed met kinderen kunnen opschieten, evenals met bijvoorbeeld katten en andere huisdieren. Met andere honden kan een Sealyham hoe dan ook redelijk goed overweg, maar in de omgang met vreemden is de socialisatie weer van grote invloed.

Opvoeding en verzorging

Doorgaans zijn Sealyham Terriërs intelligent en leergierig. Dat neemt niet weg dat ze af en toe het gezag van de baas proberen te ondermijnen, zodat een correctie af en toe op zijn plaats is. Een consequente opvoeding is daarbij erg belangrijk.

Een Sealyham Terriër is bedrijvig en wil veel beweging, hoewel hij zich over het algemeen goed kan aanpassen aan de hoeveelheid beweging die hem geboden wordt. Voor een flinke boswandeling is hij altijd te porren. Zijn karakter als aardehond verraadt hij daarbij niet. Zodra hij de kans krijgt, zal hij gaan graven, ook in de tuin.

De vacht moet regelmatig gekamd worden. Ga zo’n twee keer per jaar met de Sealyham naar de trimsalon. Daarbij is de kwaliteit van de salon van belang, omdat de Sealyham niet zo veel voorkomt en vakkundige kennis vereist is om hem goed te kunnen trimmen.

Geschiedenis

De Shiba Inu is een oud ras uit Japan. Beenderen van de Shiba Inu werden zelfs gevonden in ruïnes uit een tijdperk van 500 v.C. In het dialect dat gesproken wordt in Nagano betekent Shiba Inu ‘kleine hond’. In Japan komt dit ras nog veel voor.

Uiterlijk

De schouderhoogte is bij dit ras heel nauwkeurig vastgesteld. Bij reuen ligt deze tussen de 38 en 41 cm, waarbij de streefhoogte 39,5 cm is. Voor de iets kleinere teven ligt de ideale schouderhoogte op 36,5 cm, hoewel deze tussen 35 en 38 cm kan variëren. Omdat de belijning van het lichaam compact en gespierd is, heeft de Shibu Inu niet zo’n elegant voorkomen.

Het ras kent vele kleuren: peper-en-zout, zwart-gepeperd, rood-gepeperd, zwartbruin (black and tan) gestroomd, maar ook effen rood, zwart en wit. De vacht bestaat uit een fijne ondervacht met een harde, rechte beharing. De lengte van de haren is kort.

Karakter

Shiba Inu’s waren vroeger jachthonden voor klein wild. Hun oplettendheid maakte ze echter ook tot goede waakhonden. Heden worden ze voornamelijk als gezinshond gehouden. Het ras wordt gekenmerkt door een vriendelijk karakter. Ze blaffen nauwelijks, zijn nieuwsgierig en levendig. Ze zijn gehecht en trouw aan hun baas en gezin, maar kunnen ook onafhankelijk zijn.

In de omgang met kinderen hoeft u geen problemen met dit diertje te verwachten, en dat geldt ook voor de omgang met uw eventuele huisdieren. Bij onbekenden stelt de Shibu Inu zich terughoudend op.

Opvoeding en verzorging

Soms kan de Shiba Inu wat eigenzinnig zijn. Hoewel de opvoeding verder niet al te problematisch hoeft te zijn, is dit wel iets om rekening mee te houden. Voor de rest past het ras zich vrij gemakkelijk aan de thuissituatie aan, omdat het niet veeleisend is. Ook de hoeveelheid beweging maakt hem daarbij niet zoveel uit.

Zo af en toe de dode haren uit de vacht kammen is voldoende. Gebruik hiervoor een kam met een dubbele rij grove, metalen tanden. Zelf verzorgen deze schone honden hun vacht ook.

Geschiedenis

De Tibetaanse Terriër is een oud ras uit Tibet, waar deze diertjes als heilig beschouwd werden: er waren dan ook veel van deze diertjes te vinden in de hoofdstad. Toen in Tibet de opstanden losbraken, werd uit voorzorg de Tibetaanse Terriër verhuisd naar de binnenlanden van Tibet. Daar werd de Terriër gekruist met de Tibetaanse Spaniel en ontstond er een nieuw ras, de Lhasa Apso. Begin deze eeuw drong de Terriër door tot India, van waaruit het naar Engeland werd getransporteerd. Daar genoot het ras op een gegeven moment grote bekendheid.

Uiterlijk

De schouderhoogte van Tibetaanse Terriërs bedraagt ongeveer 35 tot 40 cm. Reuen zijn in de regel iets groter dan teven. Daarmee behoort deze Terriër tot de middelgrote honden. Wat betreft de lichaamsbouw lijkt de Tibetaanse Terriër op een kleine Bobtail.

Tibetaanse Terriërs komen voor in vele kleuren. Er zijn witte, goudblonde en roomkleurige exemplaren. Ook verschillende kleuren grijs (rookkleurig) en zwart komen voor. Hoewel nog niet officieel vastgesteld, komen bonte kleurstellingen ook voor, alsmede driekleurige Tibetaanse Terriërs. Chocoladebruin is de enige kleur die niet erkend is volgens de rasstandaard. De vacht bestaat uit een ondervacht en bovenvacht. De ondervacht is heel zacht, fijn en wollig van structuur. De bovenvacht is lang en weelderig, fijn, recht en golvend.

Karakter

Door de dikke vacht is de Tibetaanse Terriër bestand tegen het extreme klimaat van de Himalaya. Vroeger werd hij gebruikt als herdershond tijdens het hoeden van yaks. Nu is de terriër een erg geliefde gezinshond. De Tibetaanse Terriër maakt een erg wakkere indruk. Hij is intelligent en kijkt heel lief uit de ogen. Hij is dapper, maar absoluut niet vechtlustig aangelegd. Zijn troeteluiterlijk heeft al vele harten gestolen. Toch is hij van nature wat gereserveerd ten opzichte van onbekenden. Maak hem ook als pup bekend met andere huisdieren, eventueel katten en kinderen. Alleen dan verloopt de omgang prima. Soms kan de Tibetaanse Terriër zich wat bazig opstellen in het bijzijn van andere honden. Ze zijn sociaal aangelegd, maar laten niet over zich lopen. Vaak alleen laten wordt niet echt fijn gevonden.

Opvoeding en verzorging

De Tibetaanse Terriër is gevoelig voor de intonatie van de stem. Wees dus rustig en evenwichtig in de opvoeding. Hij is intelligent en begrijpt snel wat u bedoelt. De hond heeft meer dan een gemiddelde hoeveelheid lichaamsbeweging nodig. Ze zijn speels en beleven erg veel plezier aan behendigheidstraining en flyball.

De vacht moet elke dag geborsteld worden. Zo worden klitten voorkomen en worden losse en dode haren verwijderd. Ook blijft de vacht mooi schoon als de Tibetaanse Terriër vaak in bad gestopt wordt. Houd de gehoorgang vrij van haar en let erop dat de haren niet tussen de tenen groeien.

Geschiedenis

De Barzoi komt uit Rusland. Het ras is zeer oud en stamt af van dieren die zo’n 4000 jaar geleden leefden. De Barzoi is eeuwenlang aan het hof van de Russische tsaren en grootvorsten gehouden. Daar werd de hond gebruikt om in jachtpartijen in een meute of in paren op klein en groot wild te jagen. Het is dan ook een zogenaamde zichtjager, een hond die niet zijn reuk maar zijn gezichtsvermogen gebruikte tijdens de jacht. Om deze reden is het in sommige landen verboden de hond los te laten lopen. De eerste exemplaren werden omstreeks 1860 in West-Europa ingevoerd.

Uiterlijk

De huidige West-Europese Barzoi lijkt niet meer zo op zijn Russische voorvader. Toen het importeren van exemplaren uit Rusland steeds lastiger werd, is men in Europa begonnen met het fokken van de Barzoi. De Barzoi is beroemd om zijn vloeiende en veerkrachtige tred; de uitstraling is bijzonder stijlvol. Met een schouderhoogte van wel 82 cm., is het is een erg grote hond. Gemiddeld hebben reuen echter een schouderhoogte van 75,5 cm. Teven zijn iets kleiner en meten 71 cm. Het gewicht is afhankelijk van de gespierdheid van de Barzoi.

De vacht bestaat uit lange, dunne haren. Deze zijn of golvend of juist krullend. Ze kan in vele kleuren voorkomen. Meest populair is een vacht die rood, wit, grijs of gestroomd van kleur is.

Karakter

De Barzoi heeft een waardig karakter. Hij is intelligent, moedig en waaks. Windhonden stralen trots en onafhankelijkheid uit. Het lijkt wel of zijn ogen door iemand heen kijken. De Barzoi is waakzaam en verdedigt ‘zijn’ gezin hevig, mocht dit nodig zijn.

De Barzoi accepteert kinderen en dieren als deze hem met een zekere waardigheid benaderen. Al te drukke kinderen zijn verre van ideaal. Soms kunnen reuen zich dominant gedragen in het bijzijn van andere reuen. Het achtervolgen en rennen zit de Barzoi in het bloed: waakzaamheid blijft hier geboden.

Opvoeding en verzorging

De Barzoi is niet gemakkelijk op te voeden. Ze zijn te onafhankelijk om altijd te luisteren naar de baas. Wees consequent en strak in de opvoeding. De Barzoi tot luisteren dwingen door schreeuwen en slaan heeft meestal een tegengestelde uitwerking.

Barzois zijn snelle jagers. Zij achtervolgden vroeger wolven om hun baas in afgelegen gebieden te beschermen. De honden barsten dus van de energie. Ga daarom lange afstanden fietsen, of beter nog, probeer een hondenrenbaan. In het ideale geval zou de Barzoi onaangelijnd moeten kunnen rennen op een grote weide of iets dergelijks. Het jachtinstinct wordt dan overigens al gauw geprikkeld, men moet dan ook oppassen dat dit dier bij een niet afgezet terrein de benen neemt.

De vacht moet met grote nauwkeurigheid verzorgd worden. Tweemaal per week bent u minstens een uur bezig de vacht beetje bij beetje uit te borstelen. De haren zijn erg dun, dus kam niet te hard. Tweemaal een bad houdt de vacht in optima forma zodat deze een lust voor het oog wordt. De grote dieren verbruiken veel energie, zeker in de groeiperiode. Zorg dus voor uitstekende voeding.