Hondenrassen

Hovawart

HOVAWART

Geschiedenis
De Hovawart komt uit Duitsland, waar zijn naam van Hofwart (hofwacht) afgeleid is. Daar is de hond al eeuwenlang een waakhond. Op deze hond werd lange tijd helemaal geen of weinig acht geslagen. Tijdens de negentiende eeuw werden kruisingen met de Duitse Herder en de Newfoundlander verricht en ook wel eens met de Leonberger, om op die manier het oorspronkelijke hondentype terug te krijgen.
De Hovawart werd in 1936 door de FCI erkend. Dat gebeurde nadat een aantal fokkers honden die aan het oude type voldeden, hadden opgespoord. Ze bleken met name voor te komen in de Harz en in het Zwarte Woud, maar ook op boerderijen in de berggebieden.

Uiterlijk
De Hovawart is een middelgrote hond. De reuen bereiken een schofthoogte van 63 tot 70 cm en wegen tussen de 30 en 40 kg. Teven hebben een schofthoogte van 58 tot 65 cm en wegen tussen de 25 en 35 kg.
Hovawarts hebben een zwarte of zwart met roestbruine aftekening, of een blonde vacht. Bij de roestbruine aftekening zijn witte punten volgens kenners toegestaan. Bij de blonde vacht gaat de voorkeur naar donkere tinten uit. De neus, de ogen en de nagels hebben een kleur die met de kleur van de vacht overeenstemt, maar mogen niet te licht zijn.
De haren van de vacht zijn lang en aanliggend. De vacht mag weliswaar golven, maar de haren mogen niet krullen. Ook mogen de haren niet in een scheiding uiteenvallen. Beide laatste punten maken het fokken of het deelnemen aan tentoonstelling in feite onmogelijk.

Karakter
De oorspronkelijk als hofhond gehouden Hovawart wordt ook als waakhond gebruikt en daarnaast als gezinshond gehouden. Een voorwaarde voor een geschikte gezinshond is een goede socialisering.
De Hovawart heeft een goedaardig en evenwichtig karakter en is tamelijk rustig van aard. Het is een aanhankelijk en trouw dier, hoewel hij soms wat eenkennig ten opzichte van een bepaald persoon kan zijn. Hij is een attent en waaks dier dat beschermend kan optreden en daardoor – mede door een goede reukzin – een goede waakhond is. Hij geeft een intelligente indruk, hoewel dat soms als eigenwijs kan overkomen. Van nature is de Hovawart speels, wat hij tot op hoge leeftijd blijft.
Omdat de Hovawart een hofhond is, is hij uiteraard in principe geschikt om met kleinvee en andere huisdieren om te gaan. Wel moet hij daarvoor van jongs af aan aan zo’n leefgemeenschap kunnen wennen. Als dat het geval is, kan een Hovawart gewoonlijk ook goed met kinderen samenzijn.
Tegenover vreemden stelt deze hond zich gereserveerd op. Hij verdedigt bewoners en huis tegen indringers, tenzij hem te kennen is gegeven dat de buitenstaander welkom is.

Opvoeding en verzorging
De opvoeding van een Hovawart is niet moeilijk. Bij een evenwichtige en consequente opvoeding leert hij snel en door deze vaardigheid kan deze hond niet alleen als waak- en verdedigingshond, maar ook als speur- en lawinehond ingezet worden. Bij de Hovawart is het van belang dat hij al direct leert niet aan de riem te trekken.
De Hovawart heeft regelmatig beweging nodig. Ook als hij rond het huis voldoende mogelijkheden heeft om bezig te zijn, moet u regelmatig met de hond een wandeling maken. Als u dat doet, kunt u hem het beste aanlijnen. Het eigen erf gaat hij als zijn territorium beschouwen, dat hij normaal gesproken niet verlaat.
De vacht van de Hovawart regelmatig borstelen en kammen is al voldoende. Wel moet u aandacht schenken aan die plekken waar het haar kan gaan klitten.

Gerelateerde posts:

Tags: , , , , , ,

Advertenties